De bende van de babyboomers

Verschillende generaties gaan met elkaar in gesprek over de erfenis van de babyboomers. Hebben boomers er een bende van gemaakt? Of hebben hun maakbaarheidsidealen wel degelijk tot een betere wereld geleid?

Torenhoge huizenprijzen. Een klimaatcrisis. Onderbetaalde flexbaantjes. Terwijl babyboomers zichzelf graag zien als de idealistische protestgeneratie die het helemaal ander ging doen, krijgen ze van latere generaties de schuld van alles wat er mis is in de wereld. Waren het immers niet de idealistische babyboomers die eenmaal aan de macht in de jaren 80 en 90 het neoliberalisme ruim baan gaven en marktwerking introduceerden op tal van terreinen: van zorg tot openbaar vervoer?

‘Mijn generatie heeft decennialang aan de knoppen gezeten. Wat heb ik gedaan om de puinhoop te voorkomen waar we met zijn allen in terecht zijn gekomen?’ Die vraag stelt oud-minister van Onderwijs en babyboomer van het eerste uur Jo Ritzen in zijn memoires Optimisme als opdracht. Babyboomers waren bevlogen door optimisme en vooruitgangsdenken: de wereld kón en móést anders. En hij werd anders.

Tijdens deze avond gaan verschillende generaties met elkaar in gesprek over de erfenis van de babyboomers. Hebben boomers er een bende van gemaakt? Of hebben hun maakbaarheidsidealen wel degelijk tot een betere wereld geleid? Kan hun optimisme, ondanks alles, een nieuwe generatie inspireren?

Jo Ritzen was ruim negen jaar onderwijsminister en behoorde tot de ideologen van de PvdA. Als minister van Onderwijs en Wetenschappen in het kabinet-Lubbers III zette hij het beleid voort waarbij studenten meer moesten bijdragen aan de studie en de studieduur werd verkort. Hij voerde de OV-jaarkaart voor studenten in. Na zijn ministerschap was Ritzen adviseur van de Wereldbank en bestuursvoorzitter van de Universiteit Maastricht. In 2026 verschenen zijn memoires onder de titel Optimisme als opdracht.