Zwangerschap is geen vrouwenzaak
Zwangerschap is als filosofisch onderwerp zo goed als onbehandeld. In de wetenschappen blijft het mannelijk perspectief, ook op bijvoorbeeld de zwangerschap en het vrouwenlichaam, dominant. Waarom zijn zogenaamde ‘vrouwenissues’ nog altijd een ondergeschoven kindje?
Filosofen hebben traditioneel weinig over zwangerschap te melden. Filosofie gaat over het individuele subject, dat autonoom van de wereld bestaat. Mens wordt je pas op het moment van afscheiding, na de bevalling – de negen maanden daarvoor van belichaamd samenzijn hebben nooit serieuze overdenking gehad.
Die lacune heeft maatschappelijke en medische consequenties. In de wetenschap is een zwangere vrouw in eerste plaats drager van een baby, een omhulsel cru gezegd. Iets wat zich uit in het gegeven dat bijna de helft zwangere vrouwen bijvoorbeeld geen toestemming wordt gevraagd als er een knip wordt gezet.
Naar aanleiding van het verschijnen van Uit het midden van Marie Lucassen nemen we zwangerschap als startpunt van het denken en onderzoeken we de consequenties van het feit dat vrouwelijke perspectieven en vrouwenlichamen al eeuwen niet de norm zijn. Hoe verandert een filosofie van de zwangerschap onze blik op wie wij zijn?
