UPDATE TALK | Jacqueline Verhaagen en David Veldhoen

Op 25 juni gaat Madeleine van Lennep in gesprek met beeldend kunstenaars Jacqueline Verhaagen en David Veldhoen, die zich ieder op eigen wijze verhouden tot de publieke ruimte. In het gesprek staat hun praktijk centraal: de aantrekkingskracht en betekenis van werken in de openbare ruimte, de voor- en nadelen daarvan, en de rol van licht, water, landschap en natuur in hun werk. Ook komt aan bod hoe zij de factor 'tijd' ervaren en inzetten.

--

Over Jacqueline Verhaagen

Het werk van Jacqueline Verhaagen bestaat uit een constellatie van samenhangende beelden en installaties. De openbare ruimte vormt haar belangrijkste werkterrein, waarin zij onderzoekt hoe kunst zich verhoudt tot de alledaagse werkelijkheid.

In haar werk reflecteert zij op de onderliggende lagen van de realiteit, met terugkerende aandacht voor licht, spiegeling en beweging. Zij werkt vaak in watergerelateerde contexten en onderzoekt daarbij eigenschappen als transparantie, reflectie en het ongrijpbare karakter van water.

Verhaagen maakt werk dat bestaande kwaliteiten van een plek zichtbaar maakt, terwijl het tegelijkertijd een nieuwe laag betekenis toevoegt. Zo ontstaat een hernieuwde ervaring van de omgeving voor de toeschouwer.

--

Over David Veldhoen

Architectuur is het bouwen van ideeën: ruimtelijke kunstwerken waarin artistieke verbeelding het vertrekpunt vormt en architectuur het medium.

Het werk van David Veldhoen ontstaat vanuit de wens om onzichtbare processen ervaarbaar te maken. Fenomenen als getijden, zwaartekracht, bestuivingsnetwerken, waterstromen en ecologische relaties bepalen ons bestaan, maar blijven vaak verborgen. Door deze processen ruimtelijk en fysiek vorm te geven, ontstaat een ervaring die tegelijk zintuiglijk, emotioneel en intellectueel is.

Waar architectuur doorgaans vertrekt vanuit functie en gebruik, begint zijn praktijk bij een artistieke gedachte. Gebouwen, paviljoens en installaties worden ruimtelijke verbeeldingen van ideeën, waarin functionaliteit een mogelijke uitkomst is in plaats van een uitgangspunt.

Zijn praktijk beweegt zich tussen kunst, architectuur, wetenschap en ecologie. In samenwerking met onderzoekers en makers onderzoekt hij hoe verbeelding kan bijdragen aan nieuwe perspectieven op klimaat, landschap, biodiversiteit en de relatie tussen mens en natuur. Architectuur wordt zo een fysieke manifestatie van een denkproces: een kunstwerk als denkmodel en uitnodiging om anders naar de wereld te kijken.