Jhon Douglas de Vilhena in concert featuring Raul Misturada
Nederlands onderaan
Português abaixo In the five tracks that make up this album, ‘Jhon Douglas de Vilhena’, Jhon Douglas offers us his perspective on himself, with the intimacy of someone gazing at their own cavities in a mirror above the sink. The cavity inside the mouth, the space that holds the presence of what once was and yet remains: a tooth, a canal, a river, a city. How many ‘origins’ constitute a presence?
If everyone comes from somewhere (and carries it within them wherever they go), for Jhon Douglas, that place is Vilhena: a city in the state of Rondônia, in the Brazilian hinterland, where he was born and to which he returns with us on this album, as a metaphorical gesture. Vilhena is a real city and a mirage that takes shape amidst skate videos, internet cafés, river baths and dusty highways.
But at the beginning of everything that is “human”, there is also a cry – of astonishment, of pain, of weariness.
In an album with few sonic elements, and soundscapes full of air and noise, Jhon sets aside caricatural seduction and opens the encounter with us by defining his own terms. Direct, emphatic and breathless, he challenges us to wade through the discomfort and look into its holes, without embellishments or allegories. After all, it is 2026, and no one can say “everything is fine” as a mere formality.
Without any formalities and in a completely intimate setting, Jhon’s raw voice is accompanied here by Ely Janoville (prepared guitar, cavaco and fife), Gabriel Muzak (guitar) and Raul Misturada (baritone guitar, sound engineering, music production, mixing and mastering): companions who share this adventure of being a migrant, of being made of holes, of cultivating the presence of absences. Jhon Douglas sings of the exhaustion brought on by expectations, the madness of a generation for whom performance has become a necessity of life, the sweet mirage of the idea of ‘going home’, the souring of relationships, and the hope that keeps beating on, despite the pain. This world has flavour – and, more than simply pleasing the palate, what really matters is being able to taste it. NED
In de vijf nummers van dit album ‘Jhon Douglas de Vilhena’ biedt Jhon Douglas ons zijn blik op zichzelf, met de intimiteit van iemand die in een spiegel boven de wastafel naar zijn eigen gaten kijkt. Het gat in de mond, de ruimte die de aanwezigheid bewaart van wat eens was en toch blijft: een tand, een kanaal, een rivier, een stad. Hoeveel ‘oorsprongen’ vormen samen een aanwezigheid?
Als iedereen ergens vandaan komt (en dat overal met zich meedraagt), dan is die plek voor Jhon Douglas Vilhena: een stad in de staat Rondônia, in het binnenland van Brazilië, waar hij geboren is en waarnaar hij met ons terugkeert op dit album, als een metaforisch gebaar. Vilhena is een echte stad en een luchtspiegeling die zich aftekent tussen skatevideo’s, internetcafés, rivierbaden en stoffige snelwegen.
Maar aan het begin van alles wat ‘mens’ is, klinkt ook een kreet – van verbazing, van pijn, van vermoeidheid.
Op een album met weinig geluidselementen en klanken vol lucht en ruis laat Jhon de karikaturale verleiding achterwege en opent hij de ontmoeting met ons door zijn eigen voorwaarden te stellen. Direct, nadrukkelijk en hijgend daagt hij ons uit om het ongemak te doorstaan en naar zijn gaten te kijken, zonder versieringen en allegorieën. Het is tenslotte 2026, en niemand kan zeggen dat “alles in orde is”, als louter formaliteit. Zonder formaliteiten en in een volkomen intieme sfeer wordt de rauwe stem van Jhon hier begeleid door Ely Janoville (prepareerde akoestische gitaar, cavaco en pífanos), Gabriel Muzak (gitaar) en Raul Misturada (baritongitaar, geluidstechniek, muziekproductie, mixage en mastering): metgezellen die dit avontuur delen van migrant zijn, van gemaakt zijn van gaten, van de aanwezigheid van afwezigheden cultiveren. Jhon Douglas bezingt de uitputting die de hoge verwachtingen met zich meebrengen, de waanideeën van een generatie voor wie presteren een levensnoodzaak is geworden, de zoete illusie van het idee om ‘naar huis terug te keren’, het verzuuren van de gevoelens, en het vertrouwen in wat blijft kloppen, ondanks de pijn. Deze wereld heeft smaak – en het gaat er niet alleen om de smaakpapillen te prikkelen, maar vooral om de smaken te kunnen voelen.
Mas, no começo de tudo que é “gente”, tem também um grito - de espanto, de dor, de cansaço. Em um álbum com poucos elementos sonoros, e sonoridades cheias de ar e de ruídos, Jhon deixa de lado a sedução caricatural e abre o encontro conosco definindo os próprios termos. Direto, enfático e ofegante, ele nos desafia a atravessar o incômodo e olhar para os seus buracos, sem ornamentos e alegorias. Afinal, é 2026, e ninguém pode dizer que “está tudo bem", como mera formalidade. Sem formalidades e em absoluta intimidade, a voz crua de Jhon aqui se faz acompanhar das presenças de Ely Janoville (violão preparado, cavaco e pífanos), Gabriel Muzak (guitarra) e Raul Misturada (violão barítono, engenharia de áudio, produção musical, mixagem e masterização): companheiros que compartilham essa aventura de ser migrante, de ser feito de buracos, de cultivar a presença de ausências. Jhon Douglas canta a exaustão diante das expectativas, as pirações de uma geração para quem a performance se tornou imperativo de existência, a doce miragem da ideia de “voltar para casa”, o azedar dos afetos, e a aposta no que segue pulsando, apesar das dores. Esse mundo tem sabor - e, mais do que agradar o paladar, importa mesmo poder sentir os gostos. A língua às vezes fica áspera, um ou outro dente vai faltando... mas a boca do artista ainda se abre para gritar ou lamber o que quiser. Bio
Jhon Douglas (1988, Vilhena, BR) é um artista que transita entre a música, as artes plásticas e a performance.
Suas primeiras referências musicais foram os sertanejos ouvidos e cantados pelo pai e avô na sua cidade natal, erguida no começo do século XX na Amazônia brasileira como parte do projeto de integração do país.
Mas foram as trilhas sonoras dos vídeos de Skate que deram os primeiros indícios de um gosto próprio, forjado entre os VHS e DVDs compartilhados entre os amigos e a vivência do esporte nos asfaltos daquela cidade de concreto
cercada pela floresta.
De Rondônia ao Paraná, passando pelo Paraguai e aportando em Lisboa (onde vive desde 2016), sua trajetória é marcada pelo autodidatismo e pela cultura da rua, nos acordes entre a “natureza” e o urbano.
Em Portugal, consolidou-se como uma das vozes brasileiras mais ativas na cena contemporânea lusófona, ocupando palcos, galerias e festivais com um trabalho que se recusa a caber em molduras.
Depois do EP "MATO" (2019), do álbum "Jhon Douglas JungleBoys & Maritacas" (2022) e do provocativo "Artista Chinelo" (2024), Jhon inaugura uma nova fase com o álbum “Jhon Douglas de Vilhena” (2026) — um retorno
às raízes, ao gesto nu da criação e à palavra dita sem ornamento. Sua música, agora ainda mais crua e direta, revela o artista no seu estado essencial.
Português abaixo In the five tracks that make up this album, ‘Jhon Douglas de Vilhena’, Jhon Douglas offers us his perspective on himself, with the intimacy of someone gazing at their own cavities in a mirror above the sink. The cavity inside the mouth, the space that holds the presence of what once was and yet remains: a tooth, a canal, a river, a city. How many ‘origins’ constitute a presence?
If everyone comes from somewhere (and carries it within them wherever they go), for Jhon Douglas, that place is Vilhena: a city in the state of Rondônia, in the Brazilian hinterland, where he was born and to which he returns with us on this album, as a metaphorical gesture. Vilhena is a real city and a mirage that takes shape amidst skate videos, internet cafés, river baths and dusty highways.
But at the beginning of everything that is “human”, there is also a cry – of astonishment, of pain, of weariness.
In an album with few sonic elements, and soundscapes full of air and noise, Jhon sets aside caricatural seduction and opens the encounter with us by defining his own terms. Direct, emphatic and breathless, he challenges us to wade through the discomfort and look into its holes, without embellishments or allegories. After all, it is 2026, and no one can say “everything is fine” as a mere formality.
Without any formalities and in a completely intimate setting, Jhon’s raw voice is accompanied here by Ely Janoville (prepared guitar, cavaco and fife), Gabriel Muzak (guitar) and Raul Misturada (baritone guitar, sound engineering, music production, mixing and mastering): companions who share this adventure of being a migrant, of being made of holes, of cultivating the presence of absences. Jhon Douglas sings of the exhaustion brought on by expectations, the madness of a generation for whom performance has become a necessity of life, the sweet mirage of the idea of ‘going home’, the souring of relationships, and the hope that keeps beating on, despite the pain. This world has flavour – and, more than simply pleasing the palate, what really matters is being able to taste it. NED
In de vijf nummers van dit album ‘Jhon Douglas de Vilhena’ biedt Jhon Douglas ons zijn blik op zichzelf, met de intimiteit van iemand die in een spiegel boven de wastafel naar zijn eigen gaten kijkt. Het gat in de mond, de ruimte die de aanwezigheid bewaart van wat eens was en toch blijft: een tand, een kanaal, een rivier, een stad. Hoeveel ‘oorsprongen’ vormen samen een aanwezigheid?
Als iedereen ergens vandaan komt (en dat overal met zich meedraagt), dan is die plek voor Jhon Douglas Vilhena: een stad in de staat Rondônia, in het binnenland van Brazilië, waar hij geboren is en waarnaar hij met ons terugkeert op dit album, als een metaforisch gebaar. Vilhena is een echte stad en een luchtspiegeling die zich aftekent tussen skatevideo’s, internetcafés, rivierbaden en stoffige snelwegen.
Maar aan het begin van alles wat ‘mens’ is, klinkt ook een kreet – van verbazing, van pijn, van vermoeidheid.
Op een album met weinig geluidselementen en klanken vol lucht en ruis laat Jhon de karikaturale verleiding achterwege en opent hij de ontmoeting met ons door zijn eigen voorwaarden te stellen. Direct, nadrukkelijk en hijgend daagt hij ons uit om het ongemak te doorstaan en naar zijn gaten te kijken, zonder versieringen en allegorieën. Het is tenslotte 2026, en niemand kan zeggen dat “alles in orde is”, als louter formaliteit. Zonder formaliteiten en in een volkomen intieme sfeer wordt de rauwe stem van Jhon hier begeleid door Ely Janoville (prepareerde akoestische gitaar, cavaco en pífanos), Gabriel Muzak (gitaar) en Raul Misturada (baritongitaar, geluidstechniek, muziekproductie, mixage en mastering): metgezellen die dit avontuur delen van migrant zijn, van gemaakt zijn van gaten, van de aanwezigheid van afwezigheden cultiveren. Jhon Douglas bezingt de uitputting die de hoge verwachtingen met zich meebrengen, de waanideeën van een generatie voor wie presteren een levensnoodzaak is geworden, de zoete illusie van het idee om ‘naar huis terug te keren’, het verzuuren van de gevoelens, en het vertrouwen in wat blijft kloppen, ondanks de pijn. Deze wereld heeft smaak – en het gaat er niet alleen om de smaakpapillen te prikkelen, maar vooral om de smaken te kunnen voelen.
POR
Nas cinco faixas que compõem este álbum 'Jhon Douglas de Vilhena', Jhon Douglas nos oferece seu olhar sobre si mesmo, com a intimidade de quem olha para os próprios buracos num espelho sobre a pia. O buraco dentro da boca, o espaço que guarda a presença do que já foi e, mesmo assim, permanece: um dente, um canal, um rio, uma cidade. Quantas “origens” constituem uma presença? Se todo mundo vem de algum lugar (e o carrega dentro de si por onde for), em Jhon Douglas, esse lugar é Vilhena: uma cidade no estado de Rondônia, interior do Brasil, onde ele nasceu e pra onde ele volta conosco neste álbum, como um gesto metafórico. Vilhena é uma cidade real e uma miragem que se desenha entre vídeos de skate, lan houses, banhos de rio e rodovias empoeiradas.Mas, no começo de tudo que é “gente”, tem também um grito - de espanto, de dor, de cansaço. Em um álbum com poucos elementos sonoros, e sonoridades cheias de ar e de ruídos, Jhon deixa de lado a sedução caricatural e abre o encontro conosco definindo os próprios termos. Direto, enfático e ofegante, ele nos desafia a atravessar o incômodo e olhar para os seus buracos, sem ornamentos e alegorias. Afinal, é 2026, e ninguém pode dizer que “está tudo bem", como mera formalidade. Sem formalidades e em absoluta intimidade, a voz crua de Jhon aqui se faz acompanhar das presenças de Ely Janoville (violão preparado, cavaco e pífanos), Gabriel Muzak (guitarra) e Raul Misturada (violão barítono, engenharia de áudio, produção musical, mixagem e masterização): companheiros que compartilham essa aventura de ser migrante, de ser feito de buracos, de cultivar a presença de ausências. Jhon Douglas canta a exaustão diante das expectativas, as pirações de uma geração para quem a performance se tornou imperativo de existência, a doce miragem da ideia de “voltar para casa”, o azedar dos afetos, e a aposta no que segue pulsando, apesar das dores. Esse mundo tem sabor - e, mais do que agradar o paladar, importa mesmo poder sentir os gostos. A língua às vezes fica áspera, um ou outro dente vai faltando... mas a boca do artista ainda se abre para gritar ou lamber o que quiser. Bio
Jhon Douglas (1988, Vilhena, BR) é um artista que transita entre a música, as artes plásticas e a performance.
Suas primeiras referências musicais foram os sertanejos ouvidos e cantados pelo pai e avô na sua cidade natal, erguida no começo do século XX na Amazônia brasileira como parte do projeto de integração do país.
Mas foram as trilhas sonoras dos vídeos de Skate que deram os primeiros indícios de um gosto próprio, forjado entre os VHS e DVDs compartilhados entre os amigos e a vivência do esporte nos asfaltos daquela cidade de concreto
cercada pela floresta.
De Rondônia ao Paraná, passando pelo Paraguai e aportando em Lisboa (onde vive desde 2016), sua trajetória é marcada pelo autodidatismo e pela cultura da rua, nos acordes entre a “natureza” e o urbano.
Em Portugal, consolidou-se como uma das vozes brasileiras mais ativas na cena contemporânea lusófona, ocupando palcos, galerias e festivais com um trabalho que se recusa a caber em molduras.
Depois do EP "MATO" (2019), do álbum "Jhon Douglas JungleBoys & Maritacas" (2022) e do provocativo "Artista Chinelo" (2024), Jhon inaugura uma nova fase com o álbum “Jhon Douglas de Vilhena” (2026) — um retorno
às raízes, ao gesto nu da criação e à palavra dita sem ornamento. Sua música, agora ainda mais crua e direta, revela o artista no seu estado essencial.
in 4 months
Teatro Munganga
Schinkelhavenstraat 27 HS, 1075 VP Amsterdam