100 Vragen: op zoek naar feiten
Advocaat familierecht Jolande ter Avest staat slachtoffers bij van huiselijk geweld en in het bijzonder slachtoffers van dwingende controle oftewel intieme terreur. Intieme terreur gaat vaak vooraf aan femicide: moord op vrouwen en meisjes, meestal door een partner of ex-partner. Nederland staat in de Europese top 3 als het gaat om femicide. In de audiodocumentaire ‘Honderd vragen’ van Marije Schuurman Hess en Femke Bosma horen we onder andere hoe Jolande met een groepje bevlogen collega’s sleutelt aan de tekst voor een beleidsadvies. Betere formuleringen kunnen de nieuwe minister tot helderder beleid brengen. Je hoort Jolandes frustratie over de verschillen in kennis en bewustzijn over huiselijk geweld en intieme terreur.
Met in dit programma Jolande ter Avest Advocaat / Mediator bij Avest Advocaten / Redacteur Kennisbank Familierecht Ilona Brekelmans Directeur Zorg Sterk HuisOver de sprekers
Jolande ter Avest (57) groeide op als middelste kind in een Twents gezin van tien kinderen. Haar moeder overleed na een jarenlang ziekbed toen Jolande tien jaar oud was. Daarna zorgde haar vader in zijn eentje voor het gezin. Jolande haalde haar mavodiploma, ging werken en volgde pas later een rechtenstudie. Ze had altijd al feeling met mensen waarvan het leven niet al te soepeltjes verloopt. Als beginnend advocaat, twintig jaar geleden, voelde zij zich meer thuis in de sociale advocatuur dan bij een kantoor op de Zuidas. Jolande ter Avest specialiseerde zich in het familierecht en kwam daardoor regelmatig in aanraking met vrouwen die slachtoffer waren van huiselijk geweld. Na honderden zaken weet Jolande intussen dat een geweldpleger niet stopt als hij (of zij) eenmaal patronen van geweld heeft ontwikkeld, ook niet na een scheiding. Dat levert niet alleen gevaar op voor de vrouwen, maar ook voor hun kinderen. Zij ontwikkelde een kritische kijk op de rapporten van de Raad voor de Kinderbescherming. Die rapporten bepalen voor een groot gedeelte hoe bijvoorbeeld de omgangsregeling tussen ouders uitpakt. De rapporten schieten in de ogen van Jolande regelmatig tekort en bevatten vaak meningen in plaats van feiten. In zaken van intieme terreur is dit niet alleen kwalijk, maar ook gevaarlijk. De pleger palmt regelmatig hulpverleners of raadsonderzoekers in, omdat hij zich charmant en redelijk voor kan doen en zijn ex-partner afschildert als labiel. Vrouwen durven niet altijd alles te zeggen uit angst voor woede en geweld van een (ex)partner. Door heel veel vragen te stellen naar feiten en ervaringen van haar cliënten komt zij tot een uitgebreide analyse van de situatie.
